@vesaire

@vesaire has been a member of Linktree for 4 years and joined in October 2022. The social media accounts linked to from @vesaire are: • Instagram • Patreon • Email • Threads • X • Bluesky • Website Besides social media accounts, vesaire has populated their site with: • “Akşam bir event var, gelir misin?” • İstanbul sele teslim oldu • Şiddetli bir mutluluk arzusu • Yapay zeka hepimizi öldürecek mi? İşte bilmeniz gerekenler. • Antik metinlerden yeni biçimlere: Anne Carson • Zamanın felaketi • Yapay zeka iyi bir okurdan daha zeki değil • Apatiye kapılma hakkımız var mı? • Çocukluğumuzda yaz mevsimi neden daha uzun sürüyordu? • Bizi öldüren filmleri neden seviyoruz? • Programlanmış arzunun içinde varlık: Annie Bot • Korku duvarında yeni bir gedik • Muhammed Haşim’in beslenme çantası • Bu şehir arkandan gelecektir • İyimserlikten daha iyisi • Ahmet Kaya ve Adalar’da sabah yogası • Arabistanlı Lawrence’a dönüşmek • Bitirme mecburiyeti üzerine • Yapay zekayla yazı yazma rehberi (yapay zeka desteğiyle yazıldı) • Güneş kare olana dek • Dünyaya bir tavuğun gözünden bakmak • “Derdim günüm insan arasına çıkarmaktı seni” • Ellerin artık işe yaramadığı şehir • Çölün ortasında sessiz ve huzursuz bir bekleyiş • Kusursuz bir simülasyon: Football Manager • Anlatacak hikaye kalmadığında • Yan yana ama ayrı: Avrupa’da bireyselleşme ve sınıfın dağılışı • “Sevdiğin işi yap” kültürü ve zararları • Gündüz gözüyle hayalperestler: 10 Sohbet • Zengin ailelerin çocukları neden marşmelov testinde daha başarılı? • Dikkatiniz dağılmadı, çalındı • “La Haine” Fransız toplumunu nasıl ateşledi? • Efe Demir’in sesi, Instagram’ın sessizliği • Çalınan mutluluğumuz için ne yapmalı? • Bisiklet yazarlara nasıl ilham verdi? • Ne yapay ne de akıllı: Yapay Zekâ • Bugünü özgürleştirmek: Depresyonun politikası • Neoliberalizm içimizdeki canavarı ortaya çıkardı • Sanat tarihinin en büyük sahtekârı: Han van Meegeren • Dostoyevski ile Tarkovski’yi birbirine bağlayan nedir? • Neoliberalizmin son tuzağı: Mindfulness • Kediler evcil midir? • İşçi sınıfının laneti: Fazla alakadar olmak • İktidarın devir teslimi: Bir Zamanlar Anadolu’da • Kadınlar şehirde nasıl yürür? • Travmalar, yalnızlıklar, mutluluk ve umut üzerine: Elif Okan Gezmiş’le söyleşi • Sıradışı olmak zorunda mıyız? • Yüzyılın kaybı: Aşk • Erdoğan realitesi ya da Türk irrasyonalitesi • Daha kısa duşları unutun gitsin • “Karbon ayak izini” büyük petrol şirketleri uydurdu, onları suçlamaya devam edin • Kamera arkası: “Serseri Âşıklar” • Spinoza ve aşkın diyalektiği • Çalışmanın olmadığı radikal bir dünya mümkün mü? • Barbie gerçekle başa çıkamaz • Feminizm ve vicdan maskesinin altında: Barbie ve Oppenheimer • Dünyanın en kötü insanı olmak • Ursula K. Le Guin: Güzellik üzerine düşünceler • Selülit diye bir şey yok • “Depresyon toplumsal ölçekte bir krizdir” • Uzun gelinciğin beklenen sonu: Amy Winehouse • Televizyonun ultra zenginlere yönelik en yıkıcı eleştirisi: Succession • Adorno’nun sakatlanmış yaşamı • Özgür bir zihnin son ayrıcalığı: Can sıkıntısı • Klasikleri neden okumalıyız? • Sen çok güçlü bir kadınsın • Bağımlılığın zıddı ayıklık değil yakınlıktır • Mutlu aşkın tarihi henüz yazılmadı • Görmediğim atık benim değildir • Kaçan neden kovalanır? • Her şey politiktir, voleybol maçları dahil • Şampiyonluğun ardındaki düğüm • Yakarsa dünyayı garipler yakar • Uyku endüstrisi uykularımızı nasıl kaçırıyor? • 12 Eylül 1980’de ne oldu? • Yalnızlık politik bir sorundur • Şiir nereye kayboldu? • Kendi suretimizi bu kadar çok görmemeliydik • Ulaşılamayan sağlık emekçisi • Filistin’in kurtuluşunda kültürün rolü nedir? • Saç kestirmek neden bu kadar duygusal bir meseledir? • Ahahaha ben • Müphem Dertler Sözlüğü • Yürümek yaratıcılığı nasıl tetikliyor? • Şiddet acımasız zulmün trajik sonucudur • Kimlik politikaları dönemine girdik • Adaletten yana mısınız, değil misiniz? • Hep iyi hissetmek zorunda mıyız? • Ders kitaplarına girecek bir soykırım vakası • ATÖLYE: Gözetlemek – Görmek • Medyaya nasıl direnilir? • Neden sürekli eski dizileri izleyip duruyoruz? • Hissediyorum, öyleyse hiçbir şey yapmıyorum • Gazze yeryüzündeki cehenneme döndü • Bugün siz nasılsınız? • “Nerede bu devlet?” • Transfer rekorlarının gölgesinde: Yüzyıllık spor kulüpleri inşaat şirketlerine dönüşürken • Eksik bir şey mi var? • İflah olmaz derecede aptal sakinleri için akıllı bir dünya • Türkiye yine aynı cehennem döngüsünde • Zamandışı bir ritim: Etiyopya cazı bana ne yaptı? • Sanatın aynasında siyaset: Oyuncular, suskunluk, sahne dışındakiler • Algoritmanın tiranlığı: Neden kahve dükkanlarının hepsi aynı? • Hepimiz büyümek zorundayız • Doygunluğun ölümü ve yeniden doğuşu • “Dostum, o konsol sana ait değil!” • Ankara’da rock müzik ölmedi ama tuhaf kokuyor • Eksiğin peşinden gidebilmek • Borç geri ödenmeli midir? • Gülümseyin, kadrajda siz varsınız • Oidipus oidipal bir çocuk muydu? • Zaman neden daha hızlı geçiyor? • Erkekler hangi pozun peşinde? • Turistlere güler yüz borçlu muyuz? • Güven erozyonunu durdurmak mümkün mü? • İfşalar bazılarını neden rahatsız ediyor? • Ruhundan tramvaylar geçen adam: Ferhan Şensoy • Sahiden kadınların yanında mısınız? • “Spotify Halk Cumhuriyeti” • Umut Sarıkaya ve nostaljinin travması • Herkes içerik üreticisi oldu • Sonsuza dek Godard • Karadeniz’deki sessiz istila: Madenler • Utanmazlığın yeni çağı • İstanbullu Gelin’den İMÇ’ye: Hafızayı kazımak • Ben buradayım, sen neredesin? • Toprağa ağıt: “İki Dünya Arasında” • Petzold’un hayaletleri hayata dönüyor: “Aynalar No. 3” • Bildiğiniz bütün soygun filmlerini unutun • İsrail soykırımı dünyaya nasıl pazarlıyor? • Onca kötülük varken • Kültürel hegemonya soykırımı durdurabilir mi? • Doğru yolu yürümek artık gerçekten mümkün mü? • Sansür artık istisna değil normdur • Sadece 100₺ farkla büyük boyunu ister miydiniz? • "Sanat ile Sofra Arasında" • Suç, yoksulluk ve ceza • Yugoslavya’nın kayıp şarkısı: Halid Bešlić • Yeni imar düzenlemeleri, eski sorunlar: Piyasa kentleri kuşatıyor • Paul Thomas Anderson’dan hatırlanmaya değer bir klasik: “Savaş Üstüne Savaş” • Hollywood’dan “politik film” çıkar mı? • Habil’in hakkı • Sınıf, mülkiyet ve istikrar illüzyonu • Yeni bir cinayetin röntgeni • Görünen gerçeklerin ardındaki basit gerçekler • Yükün estetiği olur mu? • Futbol ve ahlak üzerine düşünceler • Artık kimsenin bir kişiliği yok • Dost edinerek isyan edebilir miyiz? • Mussolini gözlerinizin içine baktığında • Yeni karanlık çağ • Yapmamayı tercih ederim: Psikanaliz Bartleby’ye ne vaat ediyor? • Çocukluğumuzu neden unuturuz? • Birkaç elma değil, sepetin tamamı çürük • Sermaye merkezli kentleşmenin çıkmazı • Jacques Tati sineması: Daha insani bir yaşama çağrı • Arkadaş ayrılıkları hakkında daha fazla konuşmalıyız • Yoksulluk, alkış ve teşekkür arasında • vesaire.press • Ağrı nedir? • Karamazov Kardeşler’in ışığı • Proleter semptom • Hümayun Erşadi’nin ardından: Kirazlara veda • Suça sürüklenen çocuklar • Ahmet Kaya’nın aynasında 25 yıl • Popülizmin yeni hikayesi: Zohran Mamdani • Çocuğun hakkı ve çocuğun cezası • Bir gündüz düşünün anatomisi: Hotel Reverie’de aşk • Futbolun azizi, düzenin günahkârı: Diego Maradona • Kadın cinayetleri neden politiktir? • Nereden çıktı bu Black Friday? • Konut yatırım aracı olmaktan çıkmadan barınma hakkı güvence altına alınamaz • İnsanlar neden son 20 yıldır aynı görünüyor? • Eski güzel futbolun hayaleti: Doktor Socrates • 0 ile 1 arasında: The Leftovers ve birisini kaybetmek • “Annelerimiz Mihri gibi kadınlar olduğunu bilseydi, ne değişirdi?” • “Hepimiz yüzüyoruz burada” • “Üzerine okumuş olmak” üzerine • Sosyal medya artık “sosyal” değil • Gündeliği yeniden öğrenmek: Ozu’nun sineması • Paribu ile “Arter'de Uzun Cumartesi” • Yapay zeka balonu yeni değil • Kendini yaratamayan insan: Homo homunculus • Ölüm ile yaşama sanatı arasında • Tarihin lokomotifi bir türlü hareket etmiyor • Bir eylem biçimi olarak ölüm • Asgari ücret meselesi pazarlıktan ibaret değildir • Bundan sonrası bizde • Adını daha önce hiç duymamış olabilirsiniz: Ahmet Emin Yavuk • Çürüyoruz demek ne işe yarıyor? • Sızı takvimi • Venezuela geleceğin bir temsili midir? • Sosyal medyayı bıraksanız, daha fazla kitap okur muydunuz? • Yeni yıl kimin için yeni? • “Zamanın zamanıyla aynı zamanda” • Vazgeçmek üzerine • “Z kuşağı protestoları” ne anlama geliyor? • Şu anda, birisi, bir yerde • Kapitalizm nasıl bir halüsinasyona dönüştü? • İstediğiniz yaşamı elde etmek üzerine • Ruh halimin güvercin tedirginliği: Niçin hedef seçildim? • Biz bu ülkenin dublörüyüz • Yapay zeka düşüncelerimizi nasıl tekdüzeleştiriyor? • Pazar günleri neden bu kadar bunaltıcı? • Parmağa bak • Hiçbirimiz nihilist penguen değiliz • Pitchfork aboneliğinde yeni dönem: Skorun demokratikleşmesi mi, eleştirinin sonu mu? • Kadıköy savunusunda aşılamayan seküler sınırlar • Medyanın altında ne var? • Direnişin sofrasında biz varız • Öfke nasıl kamusal yaşamın dili haline geldi? • Epstein, istismar, vahşet • Antakya’dan uzakta Antakya’yı düşünmek • Politik sahtekârlığın anatomisi • Yine mi iyilerin ve kötülerin savaşı? • Filistin’den geriye kalan • MKUltra’dan Epstein’e kurumsallaşmış körlük • Muhalefet kültür aracılığıyla nasıl yönetilir? • Gerçekten başka bir yolu yok muydu? • Hangi potansiyeli harcıyoruz? • Sinema için bunca rezilliğe değer mi? • Türkiye’de genç olmak • “Kıyametin Ustaları” Film Programı • “Canavarlar zamanı” • Sahne kime ait olacak? • Ehlileştirilmiş başkaldırı, başkaldırı mıdır? • Sosyal medyada nasıl etkili yorum yapılır? • Gerçekler neden fikrimizi değiştirmez? • Yeni bir insan türü: “homo promptus” • Kumar alışkanlığı hepimizi kıyamete mi sürüklüyor? • “Erken ve adaletsiz bir şekilde kaybettiklerimiz” • Çocuk yapmak ya da yapmamak, işte bütün mesele bu • Bir devrimcinin armonikası: Fuat Saka • Siyaset nasıl hiperleşti? • En büyük savaş çığırtkanı: Donald Trump • Savaşın ilk haftasında hedeflerine kim daha yakın? • 8 Mart bizim günümüz, kutlu olsun • Dijital çağda erkeklik, sınıf ve otorite: Broligarchy • Dünya yanarken futbol ne işe yarar? • Bir duygunun müzesi: Orhan Pamuk’a duyulan nefretin nostaljisi • Olmayacak senteze amin demek: “Kırmızı Buğday” • Böreğin tarihi • Devletin tarihi, halkın sessizliği • Yapay zeka yasın çehresini nasıl değiştiriyor? • Kendi hırsının altında ezilen bir film: “Kurtuluş” • Ne arkadaşız ne sevgili • Bizi kimse seçmeyecek • Köşeleri tutmak • Marx’ı geride bırakmak mümkün mü? • Satıcının ölümü değil, satışın zaferi • Mesele esir düşmek mi, yoksa teslim olmamak mı? • Bastırılan Kürdün geri dönüşü: “Kurtuluş” • Abdullah Çatlı neden şimdi kahraman oldu? • Akın Olgun’dan bir anı, öykü, araştırma: “Tahtakuruları ve Kargalar Meclisi” • Alman’ı Alman’a Alman’la anlatma sanatı: “Sarı Zarflar” • Acının siyaseti olur mu? • Çocukların korkusuna bakan bir ülke • Ahlakımızı diziler mi bozdu? • Asıl senaryoyu kim yazıyor? • Bastırılan semptomlar, koparılan bağlar • Zenginler yaşasın, biz ölelim mi? • Sıkılmadan neşe dolmuyor insan • Madencilerin eylemi bize ne anlatıyor? • Bebekten katil yaratan karanlık • Hesaplaşma vakti • Hıdırellez’e bilet kesmek • Seni Sevmek Çok Zor! • Kimse bize bakmazken ne yapıyoruz? • Şiir insanı kurtarmaya yetmediğinde • Yan rollerden başrollere: “Kötü anneler” • Napoli mutfağı dünyayı nasıl ele geçirdi? • Bu ülkede herkes biraz yorgun • Kültür nereden çıktı? • Tüketenler tüketilir • Dokunaklı hatta trajik bir varlık: Turist • Türkiye’de duygularımız havaya mı karışıyor? • Muhteşem Dünya Kupası yazımız, neredesin? • Cuma Akşamı Arter’de • Biz başladı demeden bitti • İlanihaye tabutta röveşata • Suça sürüklenen komedyen • Türkiye futbol oynamayı son maçta hatırladı • Bazen bir şarkı hafızayı yeniden canlandırır • Öğretmenler ne istiyor? • Kulaklığı taktığımızda neleri kaybettik? • Belediyeler sığınak mı, karşı iktidar odağı mı? • 2 Temmuz 1993’te ne oldu? • “Yalnız değilsiniz” • Deniz Göktaş neden suçlu? • Deniz Göktaş yoldaşım değildir • Yarım kalmış bir rüya: “Wonderwall” • Ama atıldı yine de serüvenlere • Ayılar kente inmiyor, kent dağa çıkıyor • “Ölü Deniz” ve bir kuşağın siyasi hortlakları • Ütopyaya içkin melankoli ve Ahmet Telli • Birey kültünün ortasında kolektif bir zafer • “Onlar ki dünyanın son umudu” • Mitleri neden bu kadar ciddiye alıyoruz? • Artık her yer İskenderiye mi? • Edebiyatın yıkıcı gücü: Marquez, devrim ve romanın özerkliği • Mutluluk büyük laf, küçük bir hikaye • Nolan’ın Odyssey’i: Tanrısız bir destan, kusursuzlaştırılmış bir kahraman • Aşırılık üzerine • Fındık kabuğunun altında kumsal var • Mason Greenwood ve “himpathy” mekanizması: Kimle, neden empati kurarız? • Çöküşü beklerken • Küba’da sosyalizmi kim istiyor? • Yaşamak ne zaman lüks oldu? • Nasıl yazar olunur? • Ekonomi solun ortak dili olmaktan nasıl çıktı? • Yanlış bilincin estetiği: “Ofiste bir günüm” videoları • Dil susmak içindir • Dünyanın sonunu hayal etmek kapitalizmin sonunu hayal etmekten kolaydır • Tony Gatlif’in ardından: Yeryüzüne sığmayanların sineması • Barış kimin hafızası üzerine kurulacak? • Gazze, politik sinema ve alkışın konforu • Ve diye başlamak, ve diye bitirmek gerekir